Mając czterdziestkę na karku człowiek zaczyna powoli zastanawiać się nad sposobem schyłku swojego spokojnego żywota. Jest dorobiony, ma stałą pracę, dochody, środowisko i pozycję społęczną. Nie musi gonić za życiem tak, jak dwudziestoparolatek. Stać go na wygodne spędzanie czasu, spokojne wieczory w otoczeniu ludzi i rzeczy, które cieszą serce i oko.

Tak być chyba powinno, przynajmniej. Na starość mamy spijać śmietankę z mleka, które udoiliśmy z życia, odpoczywać.

Sęk w tym, że nie wszyscy mają podobne zapatrywania, niestety.

Wydawało mi się, że po latach wewnętrznego niepokoju osiądę wreszcie na mieliźnie. Piotruś Pan jednak nie jest jednak typem do osiadania w spokojności. Goni ciągle... coraz mocniej mi to przeszkadza, bo ja chyba nie mam już na to sił, ani ochoty. Chcę się odprężyć.

On chce się dorobić ;(

Do tego biegnie drogą najmniejszego oporu, wybierając wszystko z najniższej półki, dosłownie, najtańszej.

Ja powinnam teraz kupować bieliznę na bazarku, żywić się zupkami chińskimi a w domu ...ech... szkoda nawet pisać. O każdą rzecz, mebel, zakup muszę walczyć. O zakupach dobrych perfum czy fajnej markowej bielizny mogę zapomnieć, przynajmniej nie za wspólną kasę.

Nie umiem się na taki tor przestawić, szkoda mi życia na bylejakość.

Okrągła