Czy to już starość?

Od trzech tygodni czuję się stara. Nowy Rok powinnam przywitać pełna wigoru i pomysłów na nadchodzące dni. Wyszło inaczej.

Najpierw przypałętało się coś z pęcherzem moczowym, zbagatelizowałam. Potem korzonki i ciągły ból w dolnej partii pleców. Teraz czuję się ograniczona ruchowo, do bólu z tyłu doszedł ból z przodu- może babskie jajeczka się podziębiły. Trzeba zgiąć się tu i tam a boli.

Starość puka...

Po części też i przez tą swoją starość musiałam zweryfikować pewne plany, ważne plany życiowe. Coś zrozumiałam, przełamało się. Już nie myślę o Zosieńce, tak widać jest zapisane w gwiazdach.

Powoli spadają też moje ideały, uciekają niektóre marzenia o szczęśliwym życiu.

Płacę za swoje błędy sprzed kilkunastu lat?

Mimo wszystko, jestem nadal optymistką. Mimo starości, prozy i niepewności.

Okrągła

P.S. Coraz bliżej jestem decyzji, aby rzucić to wszystko pogmatwane w diabły, uciec. Zmienić swoje życie, zupełnie. Egoistycznie, dla siebie.

Nie żebrać...