Od ponad tygodnia czuję się jak w brazylijskim tasiemcu. Jestem aktorką głównej roli a wszystko to, co się wokoło mnie dzieje jest filmem. Komedią i horrorem, jednocześnie.

Nigdy nie twierdziłam, że jestem świętą osobą, ale akurat w związku z Piotrusiem Panem jestem czysta jak łza. Od samego poczatku bardzo zależało mi na tej znajomości. Parę razy wszystko wisiało na włosku, mimo, że kocham tego faceta.  Jednak wcześniejsze "przeboje" zrzucałam na karb docierania, dopasowywania. Oboje nie jesteśmy już młodymi ludźmi i mamy w pełni ukształtowane charaktery i ogląd na życie. To musi iskrzyć. I negatywnie i pozytywnie.

Wyszłam z założenia, że niech iskrzy, aby budująco. Teraz niestety zaczyna niszczyć, mnie, ludzi obok.

Ręce jednak opadły, kiedy Piotruś Pan ni z gruszki ni z pietruszki rzucił mi w twarz, że go.. zdradzam.

Podejrzenia, wyimaginowane sytuacje, sploty zdarzeń, które nigdy nie miały miejsca układały mu się w jakąś diabelską całość świadczącą o tym, że jestem niewierną żonką. Tłumaczyłam, że to nieprawda, że go kocham i inni mi nie w głowie, on ciagle swoje, uparcie.

Nie wiedziałam, co zrobić, jak dotrzeć, aby uwierzył.

Sęk w tym, że nie umie uwierzyć a ja nie umiem do niego dotrzeć.

Najpierw oszołomiona, z szeroko otwartymi oczami zaniemówiłam, potem zwątpiłam a do niedawna się śmiałam. Niedowierzanie połączone z szokiem, że tak można sobie wymyślić, wszystko z najdrobniejszymi szczegółami.

Na marginesie, to ewidentnie nadaje sie na scenariusz brazylijskiego tasiemca o miłości.

On kocha ją, ona jego, chorobliwa zazdrość niszczy wszystko i wszystko dookoła.

THE END

Okrągła

p.s.

Docierają do mnie co i rusz sygnały, że drąży, że świdruje mnie z każdej strony. Czuję się jak w jakimś matixie. Powoli też przestaję z tego żartować, zaczynam się bać i zastanawiać, czy nie udciąć tego definitywnie.

W tamtym momencie, jednej chwili stał się wrogiem, który może skaleczyć w odsłonietą część mojego jestestwa.

Nie wiem, gdzie jest zaufanie, uczucie, sens. Bo kiedy mówi się, że kocha a w następnej sekundzie, że nienawidzi, to czy możliwe jest życie z taką osobą?

Czy świadomie zgodzę się na trwanie przy nim, wiedząc, że słowa są puste?

Nic nie znaczą, są ułudą, kłamstwem i grą?

Nie tego chciałam, nie o tym marzyłam.

Prawda nie musi się bronić.

Nie teraz, to za jakiś czas dotrze do adresata.