Myślała, że małżeństwo to dywan. Utkany z pięknych chwil, kolorowych myśli, miękkich kochających spojrzeń, wspólnych marzeń i dążeń z uczuciem, wspólnych. Gdzie nitki życia codziennego są kanwą, często przeplatają się z bizuterią- spełnieniem, uczciwością czy nawet odrobiną soli- krótkimi i cienkimi nitkami smutku, niezgodności i niezrozumieniem.

Na poczatku dywan tkał się okazały, szeroki i szybki, jakby wyrzucony z mechanicznych krosen, które nagromadziły dużo dobrej nici przez lata przemyśleń, szukania i eksperymentowania. Miał piękne jasne kolory, silne włókna. Im upływały dni od jego rozpoczęcia, tym dywan tkał się wolniej. Poczatkowe tempo z dnia na dzień spadało.

Uciekały też nitki- najpierw słabły niekochane i zaniedbywane, potem nagle zniknęła jedna nitka, błękitna. Za kilka tygodni coraz cieńsza zrobiła się nitka różowa. Ta żółta też już mocno wyblakła i prawdę mówiąc jej kolor stawał się taki jakiś szarobrudny. Obok żółtej kiedyś silnie tkwiła nić zielona, mocna, soczysta jak wiosenna trawa. Z nastaniem nowego roku się skończyła. Mimo, że długo była sobą, jednak i ona straciła animusz. Teraz jest szara, jak błoto, nic nie znaczy, nie roświetla już dywanu.

A dywan się tka, ale jest coraz smutniejszy, węższy. Czasami krosna się zacinają, na chwil kilka zatrzymują, zastanawiając, czy mają materiał, czy kolory pasują jeszcze do siebie, czy nitki nie pękną. Niektóre są cienkie...

Nie wiem, czy dywan ma szanse być tym dywanem z przeszłych myśli i marzeń. Może trzeba go zakończyć, aby nie męczyć krosen?

Okragła